play_arrow

keyboard_arrow_right

Listeners:

Top listeners:

skip_previous play_arrow skip_next
00:00 00:00
playlist_play chevron_left
volume_up
chevron_left
  • play_arrow

    Devious Blast TRIPPY ELECTRONIC MUSIC 24/7

  • cover play_arrow

    Old Cities — 2026-11-02 Old Cities

Uncategorized

DMX Krew – de elektro-funk werkpaard, on-air gerecenseerd

todayNovember 15, 2026

share close

Ed Upton brengt muziek uit als DMX Krew sinds 1995, toen “Got You On My Mind” uitkwam op het Nederlandse label DAP. Drie decennia later brengt hij nog steeds platen uit in een tempo dat de meeste producers van de helft van zijn leeftijd niet kunnen bijbenen, en — dat is het zeldzame — nog steeds goede. We draaien DMX Krew zwaar op Devious Blast. Dit is hoe de catalogus zich on-air werkelijk gedraagt.

Het geluid, concreet

De basis van DMX Krew is elektro-pop en breakbeat op vintage apparatuur: 808’s en 909’s, SH-101’s, de hele mid-eighties toolkit. Het eerste album, Sound of the Street (1996, Rephlex), zette de blauwdruk — instrumentele electro met een synthpop-streek, funk waar zijn collega’s soberheid hadden. Zijn duurzaamste materiaal splitst zich in drie registers:

De dancefloor-elektro: 808-zwaar, bassline-vooruit, in de traditie van Hashim en de Detroit-school maar met een uitgesproken Brits gevoel voor humor. Tracks als “DMX Bass / Rock Your Body” (1997) zijn de reden dat hij bij Rephlex terechtkwam.

Het synthpop- en boogie-materiaal: platen als Nu Romantix (1998) en later Glad to Be Sad (2019) leunen op vocoder-zang, analoge synth-leads en liedstructuren. On-air is dit register polariserend op de beste manier — het vult geen dansvloer maar haakt luisteraars op manieren die pure electro nooit lukt.

De experimentele kant: de The Collapse of the Wave Function-serie (2004–2005, Rephlex) is ambient, modulair en werkelijk vreemd. Vijf delen. Als mensen DMX Krew reduceren tot party-elektro, is dit wat ze missen.

Waar je het in een set plaatst

De uptempo elektro-cuts zijn sequentiegelijm. Op 130–140 BPM met een droge 808 en een pratende bassline bewegen ze tussen moderne electro (Binary Digit, Sound Synthesis) en oudere acid zonder zichtbare naden. We gebruiken ze halverwege de set, niet als opener — de funk is te nadrukkelijk voor warm-upwerk.

Het Collapse-materiaal is voor de randen: het openen van een ambient-achtig segment, of het afsluiten van een show wanneer je de energie wilt laten zakken zonder volledig beatless te gaan. Verschillende van die EP’s spelen van begin tot eind, wat zeldzaam is voor electro-achtige catalogi.

De boogie- en synthpop-tracks plaatsen we spaarzaam, meestal één per show, vroeg genoeg dat nieuwe luisteraars er nog zijn. Het zijn de toegangsplaten. Iemand komt voor electro en gaat met de ontdekking van Glad to Be Sad naar huis.

De economie van het werkpaard

Dit is waarom “werkpaard” het juiste woord is. Upton richtte Breakin’ Records op in 1997 — een van de eerste elektro- en bass-labels van het VK — en gebruikte het niet alleen voor zijn eigen aliases maar voor signings als Bass Junkie en Mandroid, en voor vroege Ceephax Acid Crew-uitgaven. Hij runt het tot op vandaag. De catalogusteller is absurd: meer dan dertig albums en EP’s alleen al als DMX Krew, plus releases onder een dozijn pseudoniemen, op Rephlex, Breakin’, WéMè en anderen.

Voor een programmeur is die diepte een praktisch voordeel. We kunnen een hele elektrosegment bouwen uit alleen Upton’s catalogus en nooit een vibe herhalen: robotische funk, ambient-experimenten, acid, techno-cuts. Zeer weinig artiesten van de elektrogeneratie van de jaren negentig bieden dat bereik zonder kwaliteitsverlies. De output van de jaren 2020 — Opal Beats, Ghost Bubbles, Loose Gears, Spiral Dance (2024) — houdt stand tegen het Rephlex-tijdperk. Dat is geen vanzelfsprekendheid. De meeste legacy acts uit die scene koersen.

Wie dit geluid verder speelt

De Breakin’/Rephlex-as definieert het: Ceephax Acid Crew, Bass Junkie, de hele Britse hardware-electro-traditie. Aan de moderne kant loopt het geluid dat Upton codificeerde rechtstreeks door in de huidige catalogus die we draaien — James Shinra’s Shinra Electro Company-platen, Acidulant’s rauwe 303-EP’s, het Analogical Force-roster. Als je in 2026 een droge 808 en een vocoder in electro hoort, hoor je, op zekere afstand, een beslissing van DMX Krew.

Hij is ook actief als DJ en selector, onder andere op Rinse FM, en zijn sets maken hetzelfde argument als de platen: elektro-funk is een levende traditie, geen reenactment.

Waar te beginnen

Begin met Sound of the Street voor de oorsprong, spring dan naar Glad to Be Sad om te horen hoe weinig hij heeft gecompromitteerd, en duik in de Collapse-serie als je het diepe wilt. Stem dan af op Devious Blast — DMX Krew staat in wekelijkse rotatie, en onze elektrosegmenten zouden merkbaar anders klinken zonder hem.

Na dertig jaar is de centrale deugd van de catalogus onveranderd: het is functionele, handgemaakte dancemuziek met persoonlijkheid. Geen trendjacht, geen nostalgieheffing. Gewoon werk, gestaag uitgebracht, goed gedaan.

Written by:

Opmerkingen plaatsen (0)

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met (*)

0%